Jak grać akordami na akordeonie? System Najbliższej Drogi
Aby płynnie grać akordami na akordeonie, należy zrezygnować z przeskakiwania dłonią po klawiaturze na rzecz przewrotów akordów (tzw. najbliższa droga) i świadomego dogrywania dźwięków poniżej linii melodycznej.
Dlaczego większość samouków „skacze” po klawiaturze?
Gdy osoby dorosłe zaczynają naukę gry na akordeonie klawiszowym, zazwyczaj popełniają ten sam, bolesny błąd. Zamiast od razu zacząć próbować grać ulubione utwory, próbują „przerabiać” suchą teorię z podręczników. Osoby dorosłe nie mają tyle czasu co 14-latkowie i bardzo szybko się poddają. Nie rozumieją po prostu niektórych zagadnień z książek, a czasem pojawia się po tym więcej wątpliwości i pytań niż przed.
Kiedy widzą nad pięciolinią symbol akordu (np. C-dur, G-dur), ich prawa ręka instynktownie szuka jego podstawowej formy i nerwowo przeskakuje po całej klawiaturze.
Efekt? Frustracja, skakanie po klawiszach to nawyk, który błyskawicznie demaskuje amatora. Muzycy z wieloletnim doświadczeniem scenicznym nie szukają dźwięków po omacku. Stosują sprytne mechanizmy (zmian najbliższą drogą), które pozwalają na swobodną grę akordami, zachowując pełnię brzmienia.
Gra akordami na akordeonie klawiszowym – 3 zasady, których nie nauczą Cię w szkole muzycznej
1. Zasada „Najbliższej Drogi” (Przewroty akordów) – Aby gra akordami na akordeonie klawiszowym przestała przypominać chaotyczne skakanie po klawiaturze, musisz opanować przewroty akordów. Zamiast przenosić całą dłoń w poszukiwaniu kolejnego akordu, zmieniasz tylko położenie jednego lub dwóch palców. Dźwięki przechodzą płynnie z jednego akordu w drugi, wybierając fizycznie najkrótszy możliwy dystans na klawiaturze. To fundament dobrego akompaniamentu na akordeonie.
2. Melodia jest królową (Buduj akord w dół – czyli dogrywanie akordów do linii melodycznej) Większość początkujących gra tylko linię melodyczną, próbując dodawać dźwięki „w ciemno”, zgadują – albo się uda, albo nie – może trochę nie brzmi, ale coś dograłem…
Złota zasada brzmi: najwyższy dźwięk, który słyszy ucho, musi być melodią. Wszelkie dźwięki dogrywające i akordy zawsze dogrywamy poniżej tego dźwięku. Dzięki temu utwór zyskuje głębię, ale nie traci swojego charakteru.
Jednak, żeby dobierać akordy do linii melodycznej, najpierw musisz opanować bezbłędnie przewroty akordów, o których było wyżej.
3. Odpowiednia aplikatura zamiast chaosu – Gra akordami na akordeonie klawiszowym wymaga odpowiedniego układania palców. Nie możesz łapać klawiszy przypadkowo. Świadoma aplikatura sprawia, że Twoja dłoń naturalnie „przygotowuje się” do kolejnego akordu, dzięki czemu gra na akordeonie akordami staje się swobodniejsza .Jeśli czujesz, że brakuje Ci tchu w instrumencie, sprawdź mój wpis o tym, jak sprawdzić kompresję akordeonu
Budowa akordu na akordeonie: Teoria, którą musisz znać (i ta, którą możesz na razie zignorować)
Większość tradycyjnych podręczników i nauczycieli, którzy próbują uczyć dorosłe osoby, popełnia ten sam błąd: zasypują Cię całą tabelą dwunastu interwałów, każąc liczyć półtony i analizować każdą możliwą odległość na klawiaturze.
To najkrótsza droga do tego, abyś rzucił instrument w kąt! Jako dorosła osoba nie masz czasu na udawanie studenta akademii muzycznej. Musisz poznać wyłącznie te mechanizmy, które od razu przełożysz na praktyczną grę.
Zacznijmy od podstaw: interwały to po prostu odległości między dźwiękami. Cała budowa akordu w muzyce zachodnioeuropejskiej opiera się na strukturze tercjowe, a oznacza to, że akordy budujemy, nakładając na siebie dźwięki co trzy stopnie (jak klocki).
Aby płynnie i świadomie budować akordy i grać nimi na akordeonie klawiszowym, musisz zapamiętać tylko trzy interwały: tercję, kwintę oraz septymę.
Resztą nie zawracaj sobie głowy. Na głębszą teorię przyjdzie czas, gdy Twoje ręce będą już bez wysiłku prowadzić płynny akompaniament.
To, czy Twój akord zabrzmi wesoło (durowo), czy smutno (molowo), zależy wyłącznie od pierwszego klocka, czyli tercji. W praktyce wygląda to tak:
- Akordy durowe (jasne, wesołe brzmienie): zbudowane z tercji wielkiej i tercji małej.
- Akordy molowe (melancholijne, smutne brzmienie): zbudowane z tercji małej i tercji wielkiej.
- Akordy zmniejszone: zbudowane z tercji małej i tercji małej.
- Akordy zwiększone: zbudowane z tercji wielkiej i tercji wielkiej.
Widzisz schemat? To banalnie proste. Dodatkowo na początku, odpuść nawet akordy zmniejszone i zwiększone. Nie musisz studiować opasłych tomów, by zrozumieć te zależności. Wystarczy, że nauczysz się widzieć te odległości pod palcami i stosować je „w locie” na klawiaturze. To jest właśnie esencja scenicznego podejścia, które pozwala grać z klasą bez marnowania lat na teoretyczne nudy!
Podsumowanie i kolejny krok
Gra akordami to nie jest talent, z którym trzeba się urodzić. To precyzyjny system, który można opanować w każdym wieku, o ile odrzucisz akademickie teorie i skupisz się na sprawdzonym sposobie. Przez ponad 20 lat gry na scenie przetestowałem na żywym organizmie to, co realnie działa, i wiem, że „najbliższa droga” to jedyny klucz do sukcesu dla dorosłych muzyków.
Jeśli masz dość darmowych, chaotycznych porad w internecie i chcesz otrzymać gotowy, uporządkowany system od praktyka, nie trać więcej czasu. Odkryj, jak połączyć obie ręce i grać z dumą w moim programie szkoleniowym.
Przegraj życie na akordeonie i niech inni zatańczą, jak im zagrasz!
Pozdrawiam
Jacek Urbanik – Belfer Gofer
